Με την υπ' αριθμόν 23/2026 απόφασή του (Ζ' Ποινικό Τμήμα), ο Άρειος Πάγος αναίρεσε αθωωτική απόφαση Εφετείου σχετικά με την ποινική ευθύνη ιατρών για ανθρωποκτονία από αμέλεια, θέτοντας αυστηρά κριτήρια για τα όρια του ιατρικού σφάλματος κατά τη διάγνωση, ιδίως όταν πρόκειται για σπάνιες ασθένειες.
Βασικά Σημεία της Απόφασης
- Εσφαλμένη Διάγνωση ως Ιατρικό Σφάλμα: Το δικαστήριο διευκρίνισε ότι η εσφαλμένη διάγνωση συνιστά ιατρικό σφάλμα (αμέλεια), εφόσον ο ιατρός δεν επέδειξε την απαιτούμενη επιμέλεια μέχρι να καταλήξει στο πόρισμά του, παραλείποντας την ενδεδειγμένη κλινική εξέταση, αξιολόγηση ιστορικού ή εργαστηριακό έλεγχο.
- Στατιστικά Σπάνιες Ασθένειες: Κρίθηκε ρητά ότι η στατιστική σπανιότητα εμφάνισης μιας νόσου (όπως, εν προκειμένω, το αιμοφαγοκυτταρικό σύνδρομο) δεν μπορεί να δικαιολογεί a priori τις διαγνωστικές αστοχίες. Πρέπει να ερευνάται εάν ο ιατρός, βάσει της ειδικότητάς του και της διαρκώς επιδεινούμενης κλινικής εικόνας, μπορούσε και όφειλε να συμπεριλάβει τη νόσο στη διαφορική του διάγνωση.
- Αιτιώδης Συνάφεια στα Εγκλήματα Παράλειψης: Στην ιατρική αμέλεια (διά παραλείψεως), η αιτιώδης συνάφεια υφίσταται εάν αποδειχθεί ότι, με την επιβεβλημένη ιατρική ενέργεια, ο θάνατος θα είχε αποτραπεί με πιθανότητα που εγγίζει τα όρια της βεβαιότητας.
- Ανεπαρκής Αιτιολογία Αθωωτικής Απόφασης: Η απόφαση αναιρέθηκε διότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο διέλαβε αντιφατικές και ελλιπείς αιτιολογίες ως προς τον χρόνο εκδήλωσης της νόσου, την αποτελεσματικότητα της αντιϊκής αγωγής και την αξιολόγηση των εργαστηριακών ευρημάτων που υποδείκνυαν ραγδαία επιδείνωση.
Η απόφαση αυτή αποτελεί ορόσημο στο ιατρικό ποινικό δίκαιο, υπενθυμίζοντας ότι η ιατρική επιμέλεια κρίνεται αντικειμενικά και απαιτεί διαρκή και ενδελεχή αξιολόγηση κάθε κλινικού ή εργαστηριακού ευρήματος, χωρίς εκπτώσεις λόγω της σπανιότητας ενός συνδρόμου.